عصر بود و آفتابِ زردِ کج تابی

برکه بود و بیشه بود و آسمان ِ باز

برکه چون عهدی که با اِنکار

در نهانِ چشمی آبی خفته باشد،بود

بیشه چون نقشی

کاندران نقاش مرگِ مادرش را گفته باشد،بود

آسمان خاموش

همچو پیغامی که کس نَشنُفته باشد،بود

اما من...

به سانِ دزدکی هشیار با یادِ تو راز می کردم

می فشاندم گاه ، بی قصدی

در صفای برکه مُشتی ریگِ خاک آلود

و زلالِ ساده ی آیینه وارش را

با کدورت باز می کردم

و بدین اندیشه لَختی می سپردم دل

که زلالی چیست پس،گر نیست تنهایی؟

باز با مُشتی دِگر تنهاییَش را همچنان بیمار می کردم

بیشه کم کم در کنار ِ برکه می خوابید

و آفتابِ زردِ نارنجی

چون تُرنجی پیر و پژمرده

از خِلالِ شاخ و برگِ ابر می تابید

عصر ِ تنگی بود

و مرا با خویشتن گویی

خوش خوشَک آهنگِ جنگی بود

من نمی دانم کُدامین دیو

در کنار ِ برکه ی جادو، پَرم در آتش افکندست

لیک می دانم دلم چون پیر مرغی کور و سرگردان

از مَلال و وحشت و اندوه آکندست